emile's blog

Ik ben dus nu 6 dagen in Dakar, voor werk, om een AfriNIC meeting bij te wonen. Afrinic is de zusterorganizatie van de organizatie waar ik nu voor werk. Wij doen Europa, Midden Oosten en de voormalige Sovjet-Unie, AfriNIC doet Afrika. Vandaag was er hier in Dakar een presentatie van ICANN (een best belangrijke club voor 't Internet) waarin het dorpje Bakel in Nederland werd genoemd; da's dus zo'n 25 km van waar ik opgegroeid ben. De wereld is klein!

Nog zo'n voorbeeld: Ik hoorde laatst dat een vriend uit de brugklas een zoontje had gekregen. Boeien, denk je misschien. Maar ik vond het wel grappig dat ik dit via Giel op Radio 3 hoorde ... die in Afganistan zat, samen met een bekende Nederlandse caberetier die daar helemaal zat te stuiteren omdat hij voor de eerste keer oom was geworden. Da's dus de broer van mijn brugklas-vriendje. De wereld is klein!

Pok, pok, pok. Doet deze microfoon het nog?

Ik neem eindelijk weer eens even tijd om hier eens wat te schrijven. Eindelijk weten we hier weer hoe lekker het herfstweer in Nederland is (not), en we hebben dan ook 2 weken geleden een eerste noodvooraad zon gehad. Weekje Tunesië. Joep vond het vliegen helemaal fantastisch, zo over de Alpen vliegen boeide hem helemaal niks (saai, bergen), maar opstijgen en landen was fantastisch. Maar het hoogtepunt was toch wel turbulentie. Niet dat we een ruige vlucht hadden, maar toen het wat schudde hoorden we Joep stuiteren: turbulentie! turbulentie!

Ook leuk dat Joep leert tellen, en er zo zijn eigen logica op nahoudt. Zo zaten we bij gate D5 te wachten, wat volgens Joep vijf-en-D-tig was.

Of andere logica. Diana en Joep zaten in de bus, en die was stuk, dus ze moesten eruit. Vraagt Joep: waar vallen er stukjes af dan?.

Diana heeft vandaag onze California kentekenplaten van de Prius afgeschroeft en vervangen door nieuwe Nederlands kentekenplaten. Alweer een stukje minder Californisch.

We hebben altijd de foto's nog ...

Als je meer dan 5 jaar weg bent, kom je als je terug bent ook meer dan 5 jaar oude spullen tegen. Vandaag is grof-vuil dag in Zandvoort dus tijd om eens door mijn oude computer-meuk te gaan om te kijken of we die 6 torens nog wel nodig hebben. Niet dus, maar wel grappig om nog eens met floppies, parallelle poorten en 486's te klooien.

Ook grappig om computerspelletjes uit de vorige eeuw tegen te komen (Transport Tycoon!).

Ja, mijn blog was op sterven na dood, maar onkruid vergaat niet dus hier een eerste entry vanuit het zonnige Zandvoort aan Zee. Ik had de afgelopen maanden wat weinig energie om ook nog deze blog bij te houden, maar dat gaat nu stukken beter, en Joep heeft me wat materiaal aangeleverd om over te schrijven.

Zoals afgelopen nacht waar Diana en ik van 4:00am tot 4:30am bezig was Joep ervan te overtuigen dat die botsing met een gigantische denneappel (!) een droom was. Hoe leg je dromen uit aan een 2-jarige?

Of afgelopen weekend op de jaarlijkse familie-Aben barbequeue, waar Joep ineens "watermelon" (op zijn Engels dus) wilde eten. Aangezien hij de laatste tijd helaas steeds vaker weigert om Engels met ons te praten ("Nederlands praten papa! Nederlands praten"), leidde ik daaruit af dat Joep al zo'n 3 maanden geen watermeloen had gegeten. We hebben ons daar prima vermaakt. Ik verbaasde me erover hoe leuk Joep het vond, omdat hij toch vrij verlegen is, vooral als er leeftijdsgenootjes bij zijn. Maar Joep stond te springen en te dansen, en zelfs af en toe te headbangen (compleet met handgebaren). Nu is the King (de echte) niet echt bangmuziek, maar toch.

Da's weer een tijd geleden dat ik zonder werk heb gezeten, maar vandaag is het dan zover. Ik ben wel zo'n 3 weken Koos werkeloos. Tot 1 mei dus. Tussendoor hoeven we alleen maar even internationaal te verhuizen. Joep vraagt zich soms af waar dingen in ons huis blijven ("waar is het tafeltje?", nadat we een tafeltje verkocht hebben), en onze voorkamer is inmiddels zo leeg dat het hol begint te klinken. Het begint langzaam door te dringen dat we over pakweg 9 dagen wel wat minder palmbomen gaan zien. Zandvoort heeft dan wel een Center Parcs, dus ik gok dat ze daar ook wel een subtropisch zwemparadijs hebben, maar da's toch anders ...

Ja, we zijn er nog. Nog 10 dagen te gaan in de zon voordat we de Nederlandse versie van voorjaar gaan beleven. Joep is er in ieder geval klaar voor. Hij weet dat we in Zandvoort gaan wonen, en dat zijn favoriete speeldgoedvrachtauto daar ook weer een keer gaat aankomen (want die zit in de doos, die in onze auto zit, die op de boot naar Nederland gaat).

Wij slapen inmiddels op een matras op de grond, want Diana heeft de rest van het bed verkocht. Ook de muren zijn wat kaler dan ze waren, want onze lijstjes met foto's en dergelijke zitten ook in de auto, die bij de verscheper in Los Angeles staat. Alles wat we nu nog in huis hebben wordt of verkocht, of gaat mee in de koffers in het vliegtuig. En mocht er iets overblijven dan gaat dat naar het goede doel (niet de band trouwens, die blijkbaar weer leeft!?).

Het weer hier is niet meer wat het geweest is. Vandaag hadden we een flinke bui, zo erg zelfs dat sommige wegen blank stonden. Zo reden we langs een geparkeerde BMW die tot over zijn bumpers in het water stond en zagen we verschillende politie- en brandweerauto's voorbij komen. Zelfs een Lifeguard-auto met twee rubber bootjes op het dak. Dat was dan wel weer een beetje overdreven.

Het is dat Joep geen middle names heeft (of doopnamen in goed Nederlands), maar anders zou Valentijn een goede zijn. 't Manneke is nog geen 2 en heeft zijn eerste valentijnskaart al in de bus gehad van zijn een jaartje oudere vriendinnetje Isabel.

We wilden gisteren eventjes gaan uitwaaien in Balboa Park, maar toen we van de snelweg af kwamen zagen we aan de andere kant van de weg een circus staan. Dus stuur van de Prius omgegooid en snel kijken of we niet toevallig rond de begintijd van een voorstelling zaten. En jawel, nog geen 10 minuten later zaten we binnen vol spanning te wachten op 't begin. Die spanning zat dan vooral bij Joep, want Diana en ik zijn niet zo'n circus-fanaten, maar we vonden het vooral erg leuk om Joep mee te nemen en te kijken wat hij ervan vond.

De Joep die we gisteren bijhadden was een no-nap Joep. Geen middagslaapje gedaan dus, en dan kan het alle kanten op met Joep, maar meestal wordt hij er een beetje zeurderig van. De eerste 3 kwartier van de voorstelling niet dus. Hij zat met open mond en wijd open ogen alles te bekijken, en dat was erg leuk voor ons om te bekijken. Op een gegeven moment werd het Joep teveel, wat ik me ook wel voor kan stellen; zo'n circus is ook wel erg veel indrukken, vooral als je erg moe bent. Enkele typische Amerikaanse circus indrukken:

• De presentator zong diverse intermezzo's, maar wel alsof je in een erg low-budget musical was beland
• Dun, dik of rond, kort, vierkant, lang, als dame die in het circus werkt hoor je een erg strak pakje te dragen
• Als er ergens plek is voor een Amerikaanse vlag, dan hoort daar een Amerikaanse vlag te staan